Tagged dochter

Geen Asterix voor mijn dochter

Niet op je stoel staan! Blijf van de stereo af! Spuug die steentjes uit! Opvoeden van een klein meisje gaat met liefde en verboden. Dat laatste is soms nodig om haar te beschermen, soms om je spullen te beschermen en soms omdat we iets nou eenmaal zo doen.

Jammer genoeg leer je ‘hoe we dingen nou eenmaal zo doen’ niet alleen van je liefhebbende ouders maar ook op de crèche, in de stad, op tv en uit boekjes. Dat roept de vraag op wat goed is voor haar. Bijvoorbeeld, welke strips mag ze lezen?

Geen Asterix en Obelix want die zijn enorm kortzichtig. Ze meppen iedere Romein met een molenwiek naar de zon, puur en alleen omdat hij een Romein is. Ze tonen geen enkele interesse in de individualiteit van de Italiaan die ze treffen.

Mañana
Lucky Luke kan ook niet vanwege alle stereotypen. Mexicanen willen alleen maar uitstellen tot mañana en slapen; Aziaten hebben allemaal een wasserette; alle vrouwen zijn rondborstig; en koetsiers kunnen bijna alleen maar aardappelen met spek bereiden.

Niet alleen bij Lucky Luke spelen vrouwen een bijrol. Ook in Smurfenland woont maar één vrouw (ook nog eens gemaakt door een man, gelukkig niet naar zijn evenbeeld). En ook bij Kuifje zijn vrouwen schaars. Over de houding van deze reporter tegenover de inheemse bevolking van Congo is zelfs een rechtszaak gevoerd.

´Opgepast! Onverantwoordelijken aan het werk´
´Opgepast! Onverantwoordelijken aan het werk´

Puberteit

Calvin and Hobbes, Mafalda en Peanuts mogen ook wegblijven. Ik voel niet de behoefte om mijn meisje van dergelijke mondige voorbeelden te voorzien. Die puberteit komt toch wel.

Gesmijt met bakstenen (ZIP) tegen het hoofd van Krazy Kat (POW) is dan wel geen Mortal Kombat, maar het blijft geweld. En van Guust kan ze inspiratie opdoen voor nog inventievere sloopacties. Het sociaal onaangepaste gedrag van Lambik en Donald Duck wil ik ook niet aanmoedigen.

Krazy KatWat blijft er dan over? Ik kan maar één strip bedenken: Jan, Jans en de kinderen. Daar kan ik niets schadelijks voor de jeugd in ontdekken. Deze strip kent geen geweld, racisme, seksisme of vandalisme. Er doen geen heethoofden, opscheppers of ruziezoekers mee.

Probleempjes en conflictjes
Het gaat om een braaf gezinnetje met brave gezinsleden die wat persoonlijke probleempjes hebben en wat milde maatschappelijke conflictjes doorstaan. Deze hoeksteen van de samenleving komt er altijd weer zonder kleerscheuren of ernstig letsel doorheen. En ze leefden nog lang en gelukkig, oogjes dicht, snaveltjes toe en morgen gezond weer op.

Ik hoop natuurlijk dat mijn dochtertje net zo zorgeloos zal opgroeien als Karlijn en Catootje. Maar ik hoop ook dat haar strips worden bevolkt door karakters met een minder gelukkige jeugd. Ik ben van al die beeldverhalen ook geen moordlustige, racistische vrouwenhater geworden. Dus wat kunnen foute strips nu eigenlijk aanrichten? Het zijn geen computergames.

Knoopjes komen uit de hel

Wat zijn baby’s en peuters toch schattig. Ze hebben van die kleine, schattige vingertjes en een klein, schattig neusje. Ze trappelen met kleine, schattige voetjes en dragen kleine, schattige kleertjes. Die kleertjes gaan dicht met kleine knoopjes. Die zijn vast ook schattig maar DE HEL om door die knoopsgaatjes te krijgen.

Hebben de ontwerpers van die kleren soms superkinderen? Zuigelingen die zelf hun luiers verschonen, dreumesen die hun eigen pap klaarmaken en peuters die zichzknoopjeself voorlezen?

Mijn dochter van 1 is natuurlijk geweldig. Maar dat gekloot met die knoopjes laat ze toch liever aan dada over. Dan heeft zij alle tijd om op mijn schouder te kwijlen of om erin te bijten. Je moet doen waar je goed in bent.

En ik ben dus niet zo goed met die knoopjes. Daarom een vriendelijk verzoek aan alle ontwerpers van kinderkleertjes: gebruik knopen van een fatsoenlijk formaat. Anders draagt mijn dochter alleen nog katoen met drukknopen. Of klittenband.

Tenzij ze per se dat schattige, kleine jurkje met die bloemetjes aan wil, natuurlijk.

Kraken met Kikker

Wat is je eerste associatie bij het zien van het boekje Kraken Kraken met Kikkermet Kikker en zijn vriendjes?

  1. de bezetting van een gebouw
  2. therapie voor je rug
  3. het breken van een noot
  4. het binnendringen van een beveiligd systeem
  5. een knisperend en krakend boekje voor baby’s

Ik moest aan de bezetting van een gebouw denken. Misschien komt het omdat ik in Nijmegen – Habana aan de Waal – woon.

Over twijfels en onuitstaanbare ouders

Kinderen zijn slecht voor je zelfvertrouwen. Je moet over werkelijk alles een beslissing nemen. En met beslissingen komen twijfels. Want je wilt natuurlijk alleen maar het beste voor je spruit, maar wat is dat?

Die twijfels beginnen al vóór de geboorte.

Thuisbevallen of in het ziekenhuis? Met pijnbestrijding of natuurlijk? In bed, op de kruk of onder water?

Wat kies je dan? En belangrijker nog: op basis waarvan? Iedereen vindt namelijk wat anders. En iedereen vindt zijn keuzes automatisch de beste. Want wie heeft niet het beste voor met zijn kind?

Borstvoeding of met de fles? Voeden wanneer de baby wil of volgens een schema? Zo lang mogelijk melk of zo snel mogelijk fruithapjes?

Die eigen keuzes worden dan ook met vuur verdedigd. Wanneer jij wat anders beslist, geldt dat voor sommigen zelfs als een persoonlijke belediging, als een impliciet verwijt: jij ben een slechte ouder. Erger kan niet in de wereld van het ouderschap.

Ondertussen weet ik nog steeds niet hoe al die keuzes te maken.

Meteen oppakken of even laten huilen? Mag de kleine bij iedereen of schoot of juist niet? Wegwerpluiers of van katoen?

De professionele kinderzorg is ook niet eenduidig in haar antwoorden op vragen. Zo raadde in het ziekenhuis de ene verpleegkundige aan om onze dochter zittend te voeden. Een andere reageerde verbaasd toen mijn vrouw dat deed: ‘Wat? Zittend? Je moet gaan liggen! Dat is veel beter.’

Op de rug slapen of op de buik? Bij jou op de kamer of op een eigen plek? Speen of duim?

Dergelijke ervaringen geven me het gevoel dat sommigen niet als professional reageren maar als ouder. En wat zijzelf thuis deden, is dan vanzelfsprekend ook de beste manier.

Honderd kraambezoeken of één kraamfeest? Alleen houten speelgoed of ook plastic? Vooral roze voor een meisje of juist ook blauw?

Ook op het consultatiebureau bestaan geen gemakkelijke keuzes. Wanneer Alice iets lichter is dan het landelijk gemiddelde, moet ze worden bijgevoed. Maar naast de pagina met de gewichtsgrafiek staat te lezen: ‘Vergelijk de groei niet te vaak met die van andere kinderen.’

Wat verwachten ze dan met zo’n grafiek? Hij bestaat uit een voorgedrukt lijntje met de Nederlandse standaard-baby en een potloodlijntje voor je eigen nageslacht. Probeer dan maar eens niet te vergelijken.

De oplossing
Nu kijk ik nog in één boekje als ik hulp nodig heb bij een lastige keuze. Ik zoek niet meer online, haal geen boeken meer van de bieb en luister beleefd naar andere ouders maar sla hun adviezen eenvoudig in de wind.

Ik kijk naar mijn dochter. Als zij er gezond en vrolijk uit ziet, heb ik alle antwoorden die ik wil.

Bevallen als op tv

Natuurlijk wonen in Afghanistan niet alleen boze mannen met bommen en baarden en vrouwen verstopt in traditionele klederdracht. Er leven vast ook meisjes die graag voetballen, boeren die klagen over het weer en tantes die uitroepen hoe groot je bent geworden.

Over hen lees of hoor ik nooit iets in de media. Toch laat ik me daardoor niet in de luren leggen. Een land moet uit meer bestaan dan geloof en geweld alleen. Bij eenzijdige berichten over iets onbekends ver weg vraag ik me al snel af of het geschetste beeld wel klopt met de werkelijkheid.

Feit en verzinsel
Dit is anders  wanneer iets dichtbij gebeurt. Feit en verzinsel vind ik dan lastiger te scheiden. Klakkeloos neem ik vaak iets van de televisie over zonder dat ik daar zelfs maar erg in heb. Onbewust ga ik ervan uit dat nu eenmaal zo gaat.

Ferme klets tegen de billen
Zoals bij de geboorte van mijn dochter. Op tv komen kinderen razendsnel ter wereld. Een potige verpleegkundige tilt de pasgeborene aan de benen op en geeft met de vlakke hand een ferme klets tegen de billetjes. De kleine laat vervolgens luid en duidelijk aan het huizenblok zijn ongenoegen blijken over de genoten behandeling.

Alice
De geboorte van Alice ging ook erg voorspoedig, al duurde de bevalling beduidend langer dan 25 minuten onderbroken door een reclameblok. Toen ze er net was, deed ze niet zoals op tv: ze slaakte twee korte, zachte kreetjes. Toen was ze stil.

Ongerust vroeg ik de verloskundige of mijn dochter wel in orde was. Ze had immers amper geluid gemaakt. Gelukkig bleek ze kerngezond: “Het maakt niet uit hoelang en hoe hard ze huilt, áls ze maar huilt.”

Inmiddels is ze druk bezig om dat rustige, beschaafde begin ruimschoots te compenseren.