Tagged trein

Ik ben verslaafd

Ik vind het niet makkelijk dit te schrijven want ik schaam me ervoor. Ik ben verslaafd.

Zo, dat is eruit! Maar het lucht niet op. Waarschijnlijk omdat ik op ditzelfde moment aan het gebruiken ben. Ik heb het net gekocht op Utrecht Centraal.

Ik loop langs de man van de straatkrant rechtstreeks naar de plaats waar ik kan scoren. Een van mijn vaste adresjes. Ik kijk om me heen, pak ik mijn portemonnee en haal ik het geld eruit. Gepast, want ik wist precies wat het kost.

Begerig
Ik pak het zakje op, stop het in de diepe zak van mijn winterjas, knik naar de verkoper en loop vlug maar niet gehaast weg. Op perron 14 scheur ik het zakje open. Ik graai begerig naar de inhoud en stop mijn mond vol Autodrop. Mijn lichaam ontspant zich en ik doe even mijn ogen dicht.

Wanneer ik ze open, staat de trein naar Nijmegen voor mijn neus. Ik dring me naar binnen en bemachtig een plekje in een vierzitter. Ik heb gezelschap van een man van een jaar of 35 met lange bakkenbaarden en een vrouw met grijs haar en een te hippe bril.

Chemisch-zoet
Ze weten dat ik gebruik ook al houd ik het spul in mijn jaszak. Het plastic zakje kraakt telkens wanneer ik met mijn hand naar snoep zoek. Bovendien verspreidt de drop een chemisch-zoet aroma.

Vlak voor station Ede-Wageningen is het zakje leeg. Ik haal mijn handschoen uit mijn jaszak. Misschien ligt er nog een dropje onder. Maar nee.

De man met de bakkenbaarden en de vrouw met de bril stappen uit. Ik stop het zakje snel in de prullenbak, haal een flesje water uit mijn tas en neem twee slokken. Ik doe dit voordat de nieuwe reizigers instappen. Zij kunnen niet zien wat ik net heb gedaan. Hopelijk kunnen ze het ook niet ruiken.