Vertaald: Landscape with Blood and Boondocks

Voor het Vertaallab van Ooteoote heb ik me gewaagd aan het gedicht Landscape with Blood and Boondocks van Lynn Melnick.

Hieronder lees je eerst het originele gedacht, dan mijn vertaling.


Landscape with Blood and Boondocks 

All the cats compass out at night to verify
my homelessness though you can’t

expect me to claw for food while most everyone else is sleeping.
I’ll just as soon not eat.

I don’t want anyone to keep me.

I’m a set of round, ridiculous things.
I talk claptrap in this lush

summer land of boondocks

(I thumb into somebody’s car into somebody’s car

into somebody’s car and then we see if we can prove
that every search for my body ends tragically.

It was a lie about forming art from despair)

and you point out plume I don’t care about

over the rocks and ruffled around the blood I’ve lost.

I am thirteen before I know that ants can nest
in a log, fourteen before I know

that the reproductives have wings.

Under stag lights I dance for my dinner.
And everywhere I wander the cats scratch my legs.

I can’t stay here. It’s over, it was always over,
there was never going to be a miracle

that would keep me green.


Landschap met Bloed en Wildernis

 Alle katten trekken ‘s nachts rond om na te gaan
of ik dakloos ben maar jij kunt niet

verwachten dat ik naar voedsel klauw terwijl de meeste anderen slapen.
Ik eet net zo lief niet.

Ik wil niet dat iemand me houdt.

Ik ben een stel ronduit bespottelijke dingen.
Ik praat poep in dit weelderig

zomerland van een wildernis

(Ik lift mee in iemands auto in iemands auto

in iemands auto en dan zien we of we kunnen aantonen
dat elke zoektocht naar mijn lichaam tragisch eindigt.

Het was een leugen over kunst scheppen uit wanhoop)

en jij wijst pluimen aan die me koud laten

boven de rotsen en opgeschud rond het bloed dat ik verloor.

Ik ben dertien voor ik weet dat mieren nesten kunnen bouwen
in een houtblok, veertien voor ik weet

dat de vruchtbaren vleugels hebben.

Onder rode lampen dans ik voor mijn maaltijd.
En waar ik ook dwaal, krabben de katten aan mijn benen.

Ik kan hier niet blijven. Het is voorbij, het was altijd al voorbij,
er zou nooit een wonder komen

dat me groen zou houden.

One comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>